Een dromer

He, wat leuk. Blijk ik na wat zoeken toch nog gewoon een blog-plek te hebben. Nou, hoog tijd om deze wat nieuw leven in te blazen. 

Inmiddels ben ik behoorlijk ingeburgerd in Érnhem. Zowel de stad als het korps. En ik moet zeggen; ik word er blij van. Maar volgens mij word ik vrij snel blij van dingen.
Lieve korpsgenoten, een fijne woonbuurt, een prachtig oude stad met historie; ik kan hier wel even van genieten. 

Maar er valt natuurlijk meer te doen dan genieten; we zijn hier ook om te bouwen. Bouwen aan ons korps, een klein deeltje van het Koninkrijk van God. En ik ben nogal een dromer; ook hier droom ik. Ik droom van een korps waar de Geest krachtig aanwezig is. Ik droom van een biddende strijdmacht in Arnhem, bezield door Gods Geest om discipelen te maken, om mensen te dienen en bij Jezus te brengen. 
Ik droom van een plek waar jongeren ruimte hebben om te groeien in geloof. Een plek waar ze kunnen twijfelen, boos worden, verdriet hebben, vragen hebben en ook 'Eureka'-momentjes beleven. 
Ik droom ook van een nieuwe plek in de regio Arnhem waar mensen elkaar en God ontmoeten. Op een nieuwe, ongedwongen manier. Maar wel een plek midden in de wereld. Een plek waar allemaal verschillende mensen elkaar ontmoeten. 

En gelukkig - het blijft niet bij dromen; we zijn al druk aan het bouwen. Ik zie al heel klein een begin bij de korpsgenoten. Een verlangen om te verdiepen. Een verlangen om relevant te zijn. Een verlangen om God te dienen in het Leger des Heils. 

Dromen en bouwen. Bidden en dienen. Discipel zijn en discipelen maken. Danken en ontmoeten. 

Het zijn dingen die elkaar in evenwicht houden. En zaken die me na deze zomer aan het hart liggen. Met het verhaal van Nehemia in mijn achterhoofd; feel it, speak it, do it: de droom, een verlangen. Bij deze uitgesproken. Nu het doel onthouden en doen.