Nog 5 uur en dan zijn mijn jaren als twintiger achter mij. Ik concludeer dat ik oud word, omdat ik hier over nadenk onderweg naar huis van een zeskamp in Lutten, waar ik meedeed namens Gospelgroep Godiva. En ook omdat ik met pijn in mijn voet en een schram op mijn arm de afgelopen 10 jaar overzie.
Ze begonnen leuk, die twintiger jaren. Ik was in Moss toen ik 20 werd. En in datzelfde jaar kreeg ik mijn eerste officiele eigen koor. Ik ging verhuizen van Moss naar Bovensmilde, Zwolle, Assen, Emmen en weer terug naar Bovensmilde. Ik genoot van de koren en poogde op het conservatorium te komen. Ik fröbelde maar wat aan en ach, t kwam zoals t kwam.
Maar toch ging het afgelopen jaar knagen. Ik was bijna 30 en had voor mijn gevoel nog slechts in de tweede versnelling gereden (verwijzing naar de Friends-tune:P)
Wat moest ik, en wat kon ik. Gelukkig heb ik de afgelopen jaren ook veel geleerd, en ik ben blij dat ik nu als dertiger de stap kan zetten als officier van het Leger des Heils.
Na 10 jaar zal ik binnenkort mijn dirigeerstokje in de wilgen hangen. Met pijn in mijn hart neem ik afscheid van mijn koren, en later ook mijn vertrouwde omgeving en korps. Voor zolang als mij gegeven is. Zo stap ik dit decennium in. Ik maak geen oneindige plannen, ik heb in de afgelopen 10 jaar ook geleerd dat niets blijvend is. Terwijl je even achterom kijkt en niet oplet kun je zo iets dierbaars kwijtraken. Je kerkelijk thuis, je auto, een familielid. En ik zal me dan opnieuw moeten bezinnen op waar ik mee bezig ben, waar het om gaat.
Dus ik pak met goede moed mijn rugzakje en neem de afslag 30.. Al zal het wel wennen worden je leeftijd met een 3 te beginnen. Zucht...
zaterdag 30 april 2011
donderdag 28 april 2011
Een leven met God?
Deze blog is op 16 mei 2010 geschreven op Hyves, maar wilde hem ook hier toevoegen.
De laatste weken heb ik verschillende kerkdiensten bezocht waarin telkens het thema God terugkwam, Wie is God, waar is God en kun je zonder God. Ook in verschillende boeken en artikelen las ik over dit thema. De dingen die gezegd werden, verbaasden me soms. Ik meen hier ook iets over te moeten zeggen. Dit is absoluut geen exegese, niet gebaseerd op een Bijbeltekst, geen wannabe-preek, geen theologisch-wetenschappelijk onderbouwd verhaal, maar slechts mijn beleving en een bescheiden reflectie over wat er de afgelopen weken gezegd en gelezen is, wat ik zelf denk.
Wie is God?
Al eeuwenlang word er gesproken over God, wie/wat hij is. Theologen, filosofen, iedereen weet er iets van lijkt het. In de kerk word vaak gesproken over God de Vader, de Almachtige, Schepper van hemel en aarde (Apostolische geloofsbelijdenis) Ik denk dat het er niet zo om gaat om God (en het bewijs daarvan) wetenschappelijk te onderbouwen, maar dat ik me meer afvraag, Wie is God voor mij. De Psalmen laten zien dat ook de Israelieten al ieder een eigen beeld hadden van God. voor sommigen was hij een Herder (23), voor anderen een Schuilplaats (46), Helper (54) Koning (74) etc etc. Zo is het denk ik onmogelijk God ten volle te kennen, mensen ervaren denk ik een deel van God, sommige meer, sommige minder.
De dwaze zegt, er is geen God, zegt Psalm 53 Grappig, want tegenwoordig lijkt het erop dat juist mensen die zeggen in God te geloven voor dom uitgemaakt worden. De hoogopgeleide, (politiek-linkse?) Volkskrant lezende mensen geloven niet in God en als ze al geloven in een hogere macht noemen ze dat spiritueel. God is voor de dommen vinden ze. maar waarom zou je het beestje niet gewoon bij zijn (of haar) naam noemen. Heeft het te maken met het christelijk-kerkelijke beeld van God, en is dat misschien te beperkt? God is voor mij meer dan God de Vader.
Kun je zonder God?
Ja, zal de atheist zeggen. Nee, zeggen de christenen (en waarschijnlijk ook de moslims, joden, eigenlijk iedereen behalve de atheisten?)
Voor mij geeft God mijn leven iets extra´s. Ik heb een periode gehad dat ik niet naar God omkeek, Tuurlijk, ik dirigeerde mijn christelijke koortjes en was regelmatig in de kerk te vinden, maar verder, moah, God en de Bijbel zeiden me niet zoveel. Toch liet God me niet los, en ik geloof dat hij me in de gemeente bracht waar ik nu ben. (ook zo´n mooie belofte in de kerk, God laat niet varen het werk dat zijn hand ooit begon. in de wereld, in mij, whereever)
ik geloof dat ik een individu ben die een eigen verantwoordelijkheid heeft in de wereld. Voor mij is geloven een trits zoals Jan Hendriks dat beschrijft: mystiek (God), koinonia (gemeenschap) en diakonia (naastenliefde)
Deze drie vind je in eigenlijk alle grote religies terug. Terecht merkte iemand in mijn omgeving (moslim) op dag God gewoon Allah is en andersom, alleen in een andere taal. Moslims, Joden, we aanbidden God.In onze verhalen in de Heilige boeken spreken we allemaal over Abraham, Mozes, Jakob. Christenen zijn daarin niet ´beter´ dan andere religieuzen. We hebben onze sterke en zwakke punten. Ik vind dat we mogen staan voor onze eigen standpunten, maar we hoeven dan niet andere standpunten of overtuigingen af te kraken. Het lijkt in mijn ogen een beetje op de atheisten. In mijn ogen zijn ze vooral bezig te bewijzen dat er vooral geen God is, en schoppen ze tegen God. Ik vind dat we meer onze sterke punten moeten laten zien, zonder af te geven op andere overtuigingen.
God is gek?
staat op de kaft van het boekje dat Kluun schreef voor de maand van de Spiritualiteit.
Hm, ik weet niet. Als God gek is, zijn wij compleet geschift denk ik. Mensen gaan op de stoel van God zitten en vertellen ons van God wel en niet goed vind, wat God ergens van vind, enzovoort. Ik geloof dat de Bijbel een verzameling verhalen is van mensen die God ervoeren en daarover schreven. Het is een bundel getuigenissen waarin we God leren kennen. En ook Jezus, in het Nieuwe Testament. We kunnen er lessen uit halen, en er met elkaar over nadenken. Maar je kunt, vind ik, niet zeggen aan de hand van deze verhalen wat God wel en niet goed vind. Natuurlijk mag je wel iets zeggen, de mensen aansporen er over na te denken en hun verantwoordelijkheid te nemen op deze gebieden, maar ik denk dat verbieden niet meer van deze tijd is.
En dat is wat anders dan dat je lid wordt of bent van een kerkgenootschap, die afspraken met elkaar heeft gemaakt. (hoe raar of oud ze ook mogen zijn) Als je lid word van zo´n groep weet je dat en houd je je eraan. Punt. En dan niet stiekem wel doen wat in de kerk afgesproken is dat je niet zult doen. Bij een voetbalclub ga je toch ook niet stiekem lopen volleyballen omdat je dat eigenlijk leuker vind?
En Jezus?
Jezus is de Zoon van God, word in de kerken gezegd en geleerd.
Voor mij is dat niet een letterlijk kind, van God de Vader, maar kunnen we in Jezus zien dat goddelijke en menselijke naturen verenigd zijn. Voor mij is Jezus meer dan een profeet, meer dan een goed mens. Jezus is degene die door zijn dood gezorgd heeft voor een (vernieuwde) brug naar God. Ik heb er eens een tekening van gezien, en ik kan hier geen tekening plaatsen, maar de mens die samen met God leeft (Adam) dwaalt van God af (de tekening is een V, maar dan een kwartslag gedraaid). God herstelt meerdere malen de afstand tussen God en mens, maar de mens blijft zich afkeren, en moet offers brengen. Jezus is voor mij het offer, en herstelt daardoor de afstand tussen God en mensen. Hij liet zien hoe een leven met God en mensen kan zijn. Dat is een horizontale lijn EN een verticale. En niet een van beide, dat loopt uiteindelijk dood. Dat is voor mij een van de sterkere punten van het christelijk geloof.
Zo is de combinatie van spiritualiteit, gemeenschap en naastenliefde voor mij echt geloven. Daar ontmoet ik God.
En dan zal de aarde het horen (gaat dan heen en verkondig alle volken goede nieuws) dat God er is voor je, en ook dat God meer is dan een opvulling van de eenzaamheid, of een troostmiddeltje in de ellende (vrij naar een van de koornummers) Daar word ik echt blij van (sorry Mona)
Excuses voor het lange verhaal, maar moest het even kwijt.
Dit verhaal is geinspireerd (positief en negatief..) door:
Evangelisatiedienst in Hoogeveen
Campingdienst in Rheezerveen
God is Gek - Kluun
Verlangen en vertrouwen - Jan Hendriks
en diverse lessen en gesprekken met mensen. Dank daarvoor!!
De laatste weken heb ik verschillende kerkdiensten bezocht waarin telkens het thema God terugkwam, Wie is God, waar is God en kun je zonder God. Ook in verschillende boeken en artikelen las ik over dit thema. De dingen die gezegd werden, verbaasden me soms. Ik meen hier ook iets over te moeten zeggen. Dit is absoluut geen exegese, niet gebaseerd op een Bijbeltekst, geen wannabe-preek, geen theologisch-wetenschappelijk onderbouwd verhaal, maar slechts mijn beleving en een bescheiden reflectie over wat er de afgelopen weken gezegd en gelezen is, wat ik zelf denk.
Wie is God?
Al eeuwenlang word er gesproken over God, wie/wat hij is. Theologen, filosofen, iedereen weet er iets van lijkt het. In de kerk word vaak gesproken over God de Vader, de Almachtige, Schepper van hemel en aarde (Apostolische geloofsbelijdenis) Ik denk dat het er niet zo om gaat om God (en het bewijs daarvan) wetenschappelijk te onderbouwen, maar dat ik me meer afvraag, Wie is God voor mij. De Psalmen laten zien dat ook de Israelieten al ieder een eigen beeld hadden van God. voor sommigen was hij een Herder (23), voor anderen een Schuilplaats (46), Helper (54) Koning (74) etc etc. Zo is het denk ik onmogelijk God ten volle te kennen, mensen ervaren denk ik een deel van God, sommige meer, sommige minder.
De dwaze zegt, er is geen God, zegt Psalm 53 Grappig, want tegenwoordig lijkt het erop dat juist mensen die zeggen in God te geloven voor dom uitgemaakt worden. De hoogopgeleide, (politiek-linkse?) Volkskrant lezende mensen geloven niet in God en als ze al geloven in een hogere macht noemen ze dat spiritueel. God is voor de dommen vinden ze. maar waarom zou je het beestje niet gewoon bij zijn (of haar) naam noemen. Heeft het te maken met het christelijk-kerkelijke beeld van God, en is dat misschien te beperkt? God is voor mij meer dan God de Vader.
Kun je zonder God?
Ja, zal de atheist zeggen. Nee, zeggen de christenen (en waarschijnlijk ook de moslims, joden, eigenlijk iedereen behalve de atheisten?)
Voor mij geeft God mijn leven iets extra´s. Ik heb een periode gehad dat ik niet naar God omkeek, Tuurlijk, ik dirigeerde mijn christelijke koortjes en was regelmatig in de kerk te vinden, maar verder, moah, God en de Bijbel zeiden me niet zoveel. Toch liet God me niet los, en ik geloof dat hij me in de gemeente bracht waar ik nu ben. (ook zo´n mooie belofte in de kerk, God laat niet varen het werk dat zijn hand ooit begon. in de wereld, in mij, whereever)
ik geloof dat ik een individu ben die een eigen verantwoordelijkheid heeft in de wereld. Voor mij is geloven een trits zoals Jan Hendriks dat beschrijft: mystiek (God), koinonia (gemeenschap) en diakonia (naastenliefde)
Deze drie vind je in eigenlijk alle grote religies terug. Terecht merkte iemand in mijn omgeving (moslim) op dag God gewoon Allah is en andersom, alleen in een andere taal. Moslims, Joden, we aanbidden God.In onze verhalen in de Heilige boeken spreken we allemaal over Abraham, Mozes, Jakob. Christenen zijn daarin niet ´beter´ dan andere religieuzen. We hebben onze sterke en zwakke punten. Ik vind dat we mogen staan voor onze eigen standpunten, maar we hoeven dan niet andere standpunten of overtuigingen af te kraken. Het lijkt in mijn ogen een beetje op de atheisten. In mijn ogen zijn ze vooral bezig te bewijzen dat er vooral geen God is, en schoppen ze tegen God. Ik vind dat we meer onze sterke punten moeten laten zien, zonder af te geven op andere overtuigingen.
God is gek?
staat op de kaft van het boekje dat Kluun schreef voor de maand van de Spiritualiteit.
Hm, ik weet niet. Als God gek is, zijn wij compleet geschift denk ik. Mensen gaan op de stoel van God zitten en vertellen ons van God wel en niet goed vind, wat God ergens van vind, enzovoort. Ik geloof dat de Bijbel een verzameling verhalen is van mensen die God ervoeren en daarover schreven. Het is een bundel getuigenissen waarin we God leren kennen. En ook Jezus, in het Nieuwe Testament. We kunnen er lessen uit halen, en er met elkaar over nadenken. Maar je kunt, vind ik, niet zeggen aan de hand van deze verhalen wat God wel en niet goed vind. Natuurlijk mag je wel iets zeggen, de mensen aansporen er over na te denken en hun verantwoordelijkheid te nemen op deze gebieden, maar ik denk dat verbieden niet meer van deze tijd is.
En dat is wat anders dan dat je lid wordt of bent van een kerkgenootschap, die afspraken met elkaar heeft gemaakt. (hoe raar of oud ze ook mogen zijn) Als je lid word van zo´n groep weet je dat en houd je je eraan. Punt. En dan niet stiekem wel doen wat in de kerk afgesproken is dat je niet zult doen. Bij een voetbalclub ga je toch ook niet stiekem lopen volleyballen omdat je dat eigenlijk leuker vind?
En Jezus?
Jezus is de Zoon van God, word in de kerken gezegd en geleerd.
Voor mij is dat niet een letterlijk kind, van God de Vader, maar kunnen we in Jezus zien dat goddelijke en menselijke naturen verenigd zijn. Voor mij is Jezus meer dan een profeet, meer dan een goed mens. Jezus is degene die door zijn dood gezorgd heeft voor een (vernieuwde) brug naar God. Ik heb er eens een tekening van gezien, en ik kan hier geen tekening plaatsen, maar de mens die samen met God leeft (Adam) dwaalt van God af (de tekening is een V, maar dan een kwartslag gedraaid). God herstelt meerdere malen de afstand tussen God en mens, maar de mens blijft zich afkeren, en moet offers brengen. Jezus is voor mij het offer, en herstelt daardoor de afstand tussen God en mensen. Hij liet zien hoe een leven met God en mensen kan zijn. Dat is een horizontale lijn EN een verticale. En niet een van beide, dat loopt uiteindelijk dood. Dat is voor mij een van de sterkere punten van het christelijk geloof.
Zo is de combinatie van spiritualiteit, gemeenschap en naastenliefde voor mij echt geloven. Daar ontmoet ik God.
En dan zal de aarde het horen (gaat dan heen en verkondig alle volken goede nieuws) dat God er is voor je, en ook dat God meer is dan een opvulling van de eenzaamheid, of een troostmiddeltje in de ellende (vrij naar een van de koornummers) Daar word ik echt blij van (sorry Mona)
Excuses voor het lange verhaal, maar moest het even kwijt.
Dit verhaal is geinspireerd (positief en negatief..) door:
Evangelisatiedienst in Hoogeveen
Campingdienst in Rheezerveen
God is Gek - Kluun
Verlangen en vertrouwen - Jan Hendriks
en diverse lessen en gesprekken met mensen. Dank daarvoor!!
Heb ik dat niet eerder gehoord, ergens.....
PKN raakt unique selling point kwijt, kopt Trouw op de religiepagina.
Oud-dominee Wim Dekker zegt dat de krimp van de kerk te maken heeft met een geloofscrisis. Het probleem is, volgens hem, de schraalheid van het geloof dat de kerk laat zien aan ongelovigen. Met andere woorden, het is te warrig, te vaag. Dekker vind dat de PKN weer met de klassieke christelijke heilsleer de straat op moet. Geloven is dat je hoort bij de gemeenschap van degenen die met Christus zijn gestorven en weer opgestaan.
Ik kreeg een beetje vraagtekens bij de krantenkop. Moet een kerk wakker geschud worden door die hippe titels? Een unique selling point... Of, zoals eerder in Trouw aangehaald een company pride.. denken vanuit de klant en fans aanstellen als ambassadeurs. Mensen aanstellen die laten zien waar de PKN voor staat en dat overdragen op andere mensen, mensen enthousiast maken.
Vaag klinkt dat ergens in mijn achterhoofd allemaal wel bekend.. ergens...
Tegenwoordig wordt er binnen de kerken gesproken over missionaire competenties, exposure, presentietheorie. Allemaal hippe termen, met als doel, de straat op, openstellen aan de buurt, en vanuit Gods liefde geven wat de mensen nodig hebben. "radicaal meeleven met de zwakste buurtbewoners, mensen het gevoel geven erkend te zijn, "
Heel hip ook is uit Amerika het idee van celgroepen, volgens een evangelische gemeente met het volgende doel: 'Een celgroep is een open, evangelisatie-gerichte kleine groep, die onlosmakelijk verbonden is met het leven van de gemeente. Deze celgroep komt wekelijks bij elkaar om elkaar op te bouwen als leden van het lichaam van Christus en om het evangelie duidelijk te maken aan hen die Jezus niet kennen. Het uiteindelijk doel van iedere celgroep is om zichzelf te vermenigvuldigen, wanneer de groep groeit door te getuigen en door nieuwe mensen die Jezus leren kennen.'
De straat op met de heilsleer, mensen die anderen laten zien waar hun kerk voor staat en enthousiast maken, radicaal meeleven met zwakkeren, niet erkenden, kleine groepen die los van elkaar samenkomen, elkaar opbouwen en nieuwe mensen tot Jezus brengen. En dat allemaal in hippe termen.
Vet!!!
Zo'n kerk wil ik wel aan meewerken.
Maar .. die knagende gedachte achter in mn hoofd... Ik heb dat eerder ergens gehoord. Heeft niemand dat ooit eerder bedacht, of is dat door indutten en gemor allemaal naar de achtergrond verdwenen... Hoe zat dat toch... Openlucht, Strijdkreetevangelisatie, Goodwill, onderafdelingen, heiliging
O ja, ik ben al kandidaat van het Leger des Heils!
Gered om te redden. Die William....
Oud-dominee Wim Dekker zegt dat de krimp van de kerk te maken heeft met een geloofscrisis. Het probleem is, volgens hem, de schraalheid van het geloof dat de kerk laat zien aan ongelovigen. Met andere woorden, het is te warrig, te vaag. Dekker vind dat de PKN weer met de klassieke christelijke heilsleer de straat op moet. Geloven is dat je hoort bij de gemeenschap van degenen die met Christus zijn gestorven en weer opgestaan.
Ik kreeg een beetje vraagtekens bij de krantenkop. Moet een kerk wakker geschud worden door die hippe titels? Een unique selling point... Of, zoals eerder in Trouw aangehaald een company pride.. denken vanuit de klant en fans aanstellen als ambassadeurs. Mensen aanstellen die laten zien waar de PKN voor staat en dat overdragen op andere mensen, mensen enthousiast maken.
Vaag klinkt dat ergens in mijn achterhoofd allemaal wel bekend.. ergens...
Tegenwoordig wordt er binnen de kerken gesproken over missionaire competenties, exposure, presentietheorie. Allemaal hippe termen, met als doel, de straat op, openstellen aan de buurt, en vanuit Gods liefde geven wat de mensen nodig hebben. "radicaal meeleven met de zwakste buurtbewoners, mensen het gevoel geven erkend te zijn, "
Heel hip ook is uit Amerika het idee van celgroepen, volgens een evangelische gemeente met het volgende doel: 'Een celgroep is een open, evangelisatie-gerichte kleine groep, die onlosmakelijk verbonden is met het leven van de gemeente. Deze celgroep komt wekelijks bij elkaar om elkaar op te bouwen als leden van het lichaam van Christus en om het evangelie duidelijk te maken aan hen die Jezus niet kennen. Het uiteindelijk doel van iedere celgroep is om zichzelf te vermenigvuldigen, wanneer de groep groeit door te getuigen en door nieuwe mensen die Jezus leren kennen.'
De straat op met de heilsleer, mensen die anderen laten zien waar hun kerk voor staat en enthousiast maken, radicaal meeleven met zwakkeren, niet erkenden, kleine groepen die los van elkaar samenkomen, elkaar opbouwen en nieuwe mensen tot Jezus brengen. En dat allemaal in hippe termen.
Vet!!!
Zo'n kerk wil ik wel aan meewerken. Maar .. die knagende gedachte achter in mn hoofd... Ik heb dat eerder ergens gehoord. Heeft niemand dat ooit eerder bedacht, of is dat door indutten en gemor allemaal naar de achtergrond verdwenen... Hoe zat dat toch... Openlucht, Strijdkreetevangelisatie, Goodwill, onderafdelingen, heiliging
O ja, ik ben al kandidaat van het Leger des Heils!
Gered om te redden. Die William....
Abonneren op:
Reacties (Atom)