De Pet

Bij mijn Leger des heils-uniform hoort natuurlijk de pet.

Heel vaak word deze in mijn beleving niet meer gedragen. Ik moet zeggen dat ik hem ook wel eens ben vergeten bij een officiele buitenactiviteit. Ik zie hem vooral bij officieren met hogere rangen en stafzangers/muzikanten.
Maar voor deze ene gelegenheid afgelopen week had ik hem op. 
Na deze gelegenheid was er een afspraak bij een vriend in een andere plaats. Ik reis met de trein, en had de pet nog steeds bij me. 

In een verloren moment had ik bedacht om nog wat werkzaamheden te doen op de laptop bij de Starbucks op station Leiden. Voor de oplettende lezers; hetzelfde station als in het vorige verhaal, maar nu had ik wel tijd om te blijven hangen. Ik installeerde mij aan een tafel waar al meer mensen zaten. Ik vroeg aan mijn buurman of ik even de stekker in het stopcontact mocht stoppen (dat mocht) en legde mijn pet daarbij.

Mijn buurman bleek wel erg geinteresseerd in die pet. Niet zozeer de pet zelf, maar meer in het feit dat die pet van het  Leger des Heils was. 'Want jullie doen zulk goed werk, echt héél goed' met daarbij een betekenende blik. Ik dacht misschien iemand die hulp van ons had gekregen, of eens gedoneerd had, en wilde aan mijn werk beginnen. Toch bleef die meneer gefascineerd en begon over majoor Bosshardt. en 'dat jullie zulk goed werk doen' Ach, zei ik bescheiden; we doen wat we kunnen. 
Het werd een erg leuk gesprek. De meneer was chauffeur van een Zeeman-bus, maar daarnaast blijkbaar ook christen, want hij vertelde dat hij ontwikkelingswerk wilde doen bij een kinderdorp Rehoboth in Afrika. "Oh, dat klinkt heel christelijk" Hij glimlachte, 'ja dat is het ook' 
We bleven zo in gesprek dat mijn laptopwerk er bij bleef en het gesprek moest afkappen omdat ik de bus moest halen. Hij ging weg en ik ruimde mijn spullen op. Mijn pet lag nog in de hoek, en iemand van Starbucks zag dat. Hij keek rond, waarschijnlijk op zoek naar een heilssoldaat. Ik zat achter hem -met mijn jas aan- dus hij herkende me niet direct als heilssoldaat. Ik zei dat hij van mij was. "Ja, die moet je niet vergeten hoor. Belangrijk onderdeel van jullie goede week. Veel zegen gewenst!" en weg was hij. Twee 'broeders' die me even een hart onder de riem staken.
Verbaasd pakte ik mijn tas en de pet.. die pet, toch zo gek nog niet!