Een nieuwe weg

De verhuisdatum komt steeds meer in zicht, en de afscheidjes volgen elkaar nu steeds sneller op. Eindelijk komt de nieuwe weg echt in zicht. En ik ben er ook wel aan toe.


Na een jaar (of anderhalf, misschien wel twee) eindelijk weer eens wat nieuws. En echt wat nieuws. Ik laat alles achter, en ik heb er zin in, een heel nieuw begin. Begrijp me goed, ik ga zeker veel mensen missen, maar internet is dichtbij en mijn huis straks groot (wel even bellen als je komt:P)
Als controlfreakje merk ik dat ik de verrassingen die komen niet zo fijn vind:) Ik bedoel dit: ik waardeer het oprecht dat mensen uit enthousiasme en betrokkenheid liedjes schrijven, taarten bakken en wat er nog meer komt, maar ik kan niet zo goed omgaan met de gewijzigde planning, en dan raak ik geirriteerd (sorry familieleden). Maar ik waardeer het echt hoor, ook al sla ik dan dicht en weet ik niet zo goed wat ik moet zeggen. Dus mensen die nog wat in petto hebben, laat je niet weerhouden door wat irritatie en mn mond-vol-tanden...


Mensen vragen me ook of ik het spannend vind, of zenuwachtig ben. Nee, eigenlijk niet. Ik zie er naar uit, heb al vaker verre uitstapjes gemaakt (Noorwegen, jaartje Zwolle etc) dus ik zie er niet tegenop. Laat maar komen, ik heb er echt zin in. En zoals ik zei, het is er ook tijd voor. Ik merk dat ik vaak denk in een dienst; dat-of-dat zou ik anders doen. Niet beter, maar anders. En nu kan ik dat dus zelf uitvogelen of dat echt handig is, of niet. En ik ben me er ook van bewust dat mensen dat van mij gaan denken. Of uberhaupt iets van mij gaan vinden, hopelijk positief, maar vast ook negatief.
Zo je merkt, ik ben er aan toe om wat te doen, ik denk te veel nu:P

Een offer.

Gister en vandaag kreeg ik een aantal reacties op het artikel in het Dagblad van het Noorden van afgelopen vrijdag.
Dit interview vond vorige week plaats, en was naar aanleiding van de presentatie van het boek "Uniform uit de kast" een boek waarin homoseksuele heilssoldaten aan het woord komen. Ook mijn verhaal staat hierin. Ik werd gebeld door een journaliste en die sloot het gesprek en het artikel af met "dat is wel een groot offer". Ze was nogal onder de indruk van de weg die ik ga, misschien klonk er wel wat onbegrip in door. Dit heeft me de afgelopen week wel bezig gehouden.
"Hoe sta je tussen je leeftijdsgenoten, die vaak een goeie baan willen/hebben, een partner, gaan trouwen, kinderen krijgen, huizen kopen?" En ook in de familie en kennissenkring was dat hetgeen wat het meest blijft hangen; ik ga een weg als heilsofficier, en die ga ik alleen. Ik ga geen huis kopen, ga niet trouwen en krijg hoogstwaarschijnlijk ook geen kinderen.
Ik kan nu niet zeggen dat dit voor eeuwig zo blijft, maar die kans is er wel. Ik zal het niet zoeken, toch kan het zijn dat er een liefde in mijn leven komt. Maar zoals het er nu naar uit ziet niet. En dierbare mensen om me heen vinden dat "sneu" "zonde" en "onbegrijpelijk". 
Ik kan daar voor een deel in meegaan, maar aan de andere kant ben ik niet de enige die kiest voor een baan waarin hij alleen blijft. Er zijn zat alleenstaande officieren, en ook priesters kiezen voor het celibaat. Dat gaat helaas niet altijd goed, maar het lijkt alsof iedereen maar aan de man of vrouw moet. Natuurlijk mis ik iets, of iemand, maar gaat het in het leven niet om je bestemming vinden? Om tot je recht te komen? 
En wat nu als je pas tot je recht komt als je niet voldoet aan het "standaardplaatje" Zoveel huwelijken lopen stuk om wat voor reden dan ook, maar goed beschouwd meestal omdat een van beide niet tot zijn recht komt.
En is het, om met de apostel Paulus te spreken dan niet beter dat iemand alleen blijft? Ik ben niet gescheiden, maar ik geloof niet dat dat de enige manier is om te ontdekken dat je alleen beter tot je recht komt. 
Ik heb wel eens verzucht, was ik maar "standaard", met een kantoorbaan, een vrouw, twee kinderen en een hond in een buitenwijk. Maar dat is niet zo, ik heb 
het idee dat deze weg me meer rust en bestemming geeft dan de andere situatie.
Ik ben me bewust dat ik ga werken voor een organisatie die, zoals de journaliste het omschreef "mij niet volledig accepteert", mij dus verplicht alleen te blijven. Maar, zoals ik er nu tegenaan kijk, denk ik dat het werk van het Leger me meer voldoening geeft dan het hebben van een relatie. Ik geloof in God, en in het Leger voor iedereen, en ik wil zelf niemand uitsluiten. Bovendien, moet niet iedereen een offer in zijn leven brengen? Niet iedereen word piloot of zuster of prinses, en soms moet je je dromen of idealen offeren om gewoon te bestaan. En dan laat je dingen, of kom je niet aan dingen toe omdat het dagelijkse leven roept. Ook dat is een offer.
En ja, dit is voor mij zeker een offer, maar het grootste Offer ooit geofferd geeft mij de kracht om me volkomen in te zetten voor Hem! (of haar!!)

"It's the end of an era!!!!" (Monica Geller)

Nog 5 uur en dan zijn mijn jaren als twintiger achter mij. Ik concludeer dat ik oud word, omdat ik hier over nadenk onderweg naar huis van een zeskamp in Lutten, waar ik meedeed namens Gospelgroep Godiva. En ook omdat ik met pijn in mijn voet en een schram op mijn arm de afgelopen 10 jaar overzie.
Ze begonnen leuk, die twintiger jaren. Ik was in Moss toen ik 20 werd. En in datzelfde jaar kreeg ik mijn eerste officiele eigen koor. Ik ging verhuizen van Moss naar Bovensmilde, Zwolle, Assen, Emmen en weer terug naar Bovensmilde. Ik genoot van de koren en poogde op het conservatorium te komen. Ik fröbelde maar wat aan en ach, t kwam zoals t kwam.
Maar toch ging het afgelopen jaar knagen. Ik was bijna 30 en had voor mijn gevoel nog slechts in de tweede versnelling gereden (verwijzing naar de Friends-tune:P)
Wat moest ik, en wat kon ik. Gelukkig heb ik de afgelopen jaren ook veel geleerd, en ik ben blij dat ik nu als dertiger de stap kan zetten als officier van het Leger des Heils.
Na 10 jaar zal ik binnenkort mijn dirigeerstokje in de wilgen hangen. Met pijn in mijn hart neem ik afscheid van mijn koren, en later ook mijn vertrouwde omgeving en korps. Voor zolang als mij gegeven is. Zo stap ik dit decennium in. Ik maak geen oneindige plannen, ik heb in de afgelopen 10 jaar ook geleerd dat niets blijvend is. Terwijl je even achterom kijkt en niet oplet kun je zo iets dierbaars kwijtraken. Je kerkelijk thuis, je auto, een familielid. En ik zal me dan opnieuw moeten bezinnen op waar ik mee bezig ben, waar het om gaat.
Dus ik pak met goede moed mijn rugzakje en neem de afslag 30.. Al zal het wel wennen worden je leeftijd met een 3 te beginnen. Zucht...

Een leven met God?

Deze blog is op 16 mei 2010 geschreven op Hyves, maar wilde hem ook hier toevoegen.


De laatste weken heb ik verschillende kerkdiensten bezocht waarin telkens het thema God terugkwam, Wie is God, waar is God en kun je zonder God. Ook in verschillende boeken en artikelen las ik over dit thema. De dingen die gezegd werden, verbaasden me soms. Ik meen hier ook iets over te moeten zeggen. Dit is absoluut geen exegese, niet gebaseerd op een Bijbeltekst, geen wannabe-preek, geen theologisch-wetenschappelijk onderbouwd verhaal, maar slechts mijn beleving en een bescheiden reflectie over wat er de afgelopen weken gezegd en gelezen is, wat ik zelf denk. 

Wie is God? 
Al eeuwenlang word er gesproken over God, wie/wat hij is. Theologen, filosofen, iedereen weet er iets van lijkt het. In de kerk word vaak gesproken over God de Vader, de Almachtige, Schepper van hemel en aarde (Apostolische geloofsbelijdenis) Ik denk dat het er niet zo om gaat om God (en het bewijs daarvan) wetenschappelijk te onderbouwen, maar dat ik me meer afvraag, Wie is God voor mij. De Psalmen laten zien dat ook de Israelieten al ieder een eigen beeld hadden van God. voor sommigen was hij een Herder (23), voor anderen een Schuilplaats (46), Helper (54) Koning (74) etc etc. Zo is het denk ik onmogelijk God ten volle te kennen, mensen ervaren denk ik een deel van God, sommige meer, sommige minder. 

De dwaze zegt, er is geen God, zegt Psalm 53 Grappig, want tegenwoordig lijkt het erop dat juist mensen die zeggen in God te geloven voor dom uitgemaakt worden. De hoogopgeleide, (politiek-linkse?) Volkskrant lezende mensen geloven niet in God en als ze al geloven in een hogere macht noemen ze dat spiritueel. God is voor de dommen vinden ze. maar waarom zou je het beestje niet gewoon bij zijn (of haar) naam noemen. Heeft het te maken met het christelijk-kerkelijke beeld van God, en is dat misschien te beperkt? God is voor mij meer dan God de Vader. 

Kun je zonder God? 
Ja, zal de atheist zeggen. Nee, zeggen de christenen (en waarschijnlijk ook de moslims, joden, eigenlijk iedereen behalve de atheisten?) 
Voor mij geeft God mijn leven iets extra´s. Ik heb een periode gehad dat ik niet naar God omkeek, Tuurlijk, ik dirigeerde mijn christelijke koortjes en was regelmatig in de kerk te vinden, maar verder, moah, God en de Bijbel zeiden me niet zoveel. Toch liet God me niet los, en ik geloof dat hij me in de gemeente bracht waar ik nu ben. (ook zo´n mooie belofte in de kerk, God laat niet varen het werk dat zijn hand ooit begon. in de wereld, in mij, whereever) 
ik geloof dat ik een individu ben die een eigen verantwoordelijkheid heeft in de wereld. Voor mij is geloven een trits zoals Jan Hendriks dat beschrijft: mystiek (God), koinonia (gemeenschap) en diakonia (naastenliefde) 
Deze drie vind je in eigenlijk alle grote religies terug. Terecht merkte iemand in mijn omgeving (moslim) op dag God gewoon Allah is en andersom, alleen in een andere taal. Moslims, Joden, we aanbidden God.In onze verhalen in de Heilige boeken spreken we allemaal over Abraham, Mozes, Jakob. Christenen zijn daarin niet ´beter´ dan andere religieuzen. We hebben onze sterke en zwakke punten. Ik vind dat we mogen staan voor onze eigen standpunten, maar we hoeven dan niet andere standpunten of overtuigingen af te kraken. Het lijkt in mijn ogen een beetje op de atheisten. In mijn ogen zijn ze vooral bezig te bewijzen dat er vooral geen God is, en schoppen ze tegen God. Ik vind dat we meer onze sterke punten moeten laten zien, zonder af te geven op andere overtuigingen. 

God is gek? 
staat op de kaft van het boekje dat Kluun schreef voor de maand van de Spiritualiteit. 
Hm, ik weet niet. Als God gek is, zijn wij compleet geschift denk ik. Mensen gaan op de stoel van God zitten en vertellen ons van God wel en niet goed vind, wat God ergens van vind, enzovoort. Ik geloof dat de Bijbel een verzameling verhalen is van mensen die God ervoeren en daarover schreven. Het is een bundel getuigenissen waarin we God leren kennen. En ook Jezus, in het Nieuwe Testament. We kunnen er lessen uit halen, en er met elkaar over nadenken. Maar je kunt, vind ik, niet zeggen aan de hand van deze verhalen wat God wel en niet goed vind. Natuurlijk mag je wel iets zeggen, de mensen aansporen er over na te denken en hun verantwoordelijkheid te nemen op deze gebieden, maar ik denk dat verbieden niet meer van deze tijd is. 
En dat is wat anders dan dat je lid wordt of bent van een kerkgenootschap, die afspraken met elkaar heeft gemaakt. (hoe raar of oud ze ook mogen zijn) Als je lid word van zo´n groep weet je dat en houd je je eraan. Punt. En dan niet stiekem wel doen wat in de kerk afgesproken is dat je niet zult doen. Bij een voetbalclub ga je toch ook niet stiekem lopen volleyballen omdat je dat eigenlijk leuker vind? 

En Jezus? 
Jezus is de Zoon van God, word in de kerken gezegd en geleerd. 
Voor mij is dat niet een letterlijk kind, van God de Vader, maar kunnen we in Jezus zien dat goddelijke en menselijke naturen verenigd zijn. Voor mij is Jezus meer dan een profeet, meer dan een goed mens. Jezus is degene die door zijn dood gezorgd heeft voor een (vernieuwde) brug naar God. Ik heb er eens een tekening van gezien, en ik kan hier geen tekening plaatsen, maar de mens die samen met God leeft (Adam) dwaalt van God af (de tekening is een V, maar dan een kwartslag gedraaid). God herstelt meerdere malen de afstand tussen God en mens, maar de mens blijft zich afkeren, en moet offers brengen. Jezus is voor mij het offer, en herstelt daardoor de afstand tussen God en mensen. Hij liet zien hoe een leven met God en mensen kan zijn. Dat is een horizontale lijn EN een verticale. En niet een van beide, dat loopt uiteindelijk dood. Dat is voor mij een van de sterkere punten van het christelijk geloof. 
Zo is de combinatie van spiritualiteit, gemeenschap en naastenliefde voor mij echt geloven. Daar ontmoet ik God. 
En dan zal de aarde het horen (gaat dan heen en verkondig alle volken goede nieuws) dat God er is voor je, en ook dat God meer is dan een opvulling van de eenzaamheid, of een troostmiddeltje in de ellende (vrij naar een van de koornummers) Daar word ik echt blij van (sorry Mona) 

Excuses voor het lange verhaal, maar moest het even kwijt. 

Dit verhaal is geinspireerd (positief en negatief..) door: 
Evangelisatiedienst in Hoogeveen 
Campingdienst in Rheezerveen 
God is Gek - Kluun 
Verlangen en vertrouwen - Jan Hendriks 
en diverse lessen en gesprekken met mensen. Dank daarvoor!!

Heb ik dat niet eerder gehoord, ergens.....

PKN raakt unique selling point kwijt, kopt Trouw op de religiepagina. 
Oud-dominee Wim Dekker zegt dat de krimp van de kerk te maken heeft met een geloofscrisis. Het probleem is, volgens hem, de schraalheid van het geloof dat de kerk laat zien aan ongelovigen. Met andere woorden, het is te warrig, te vaag. Dekker vind dat de PKN weer met de klassieke christelijke heilsleer de straat op moet. Geloven is dat je hoort bij de gemeenschap van degenen die met Christus zijn gestorven en weer opgestaan. 
Ik kreeg een beetje vraagtekens bij de krantenkop. Moet een kerk wakker geschud worden door die hippe titels? Een unique selling point... Of, zoals eerder in Trouw aangehaald een company pride.. denken vanuit de klant en fans aanstellen als ambassadeurs. Mensen aanstellen die laten zien waar de PKN voor staat en dat overdragen op andere mensen, mensen enthousiast maken. 

Vaag klinkt dat ergens in mijn achterhoofd allemaal wel bekend.. ergens... 

Tegenwoordig wordt er binnen de kerken gesproken over missionaire competenties, exposure, presentietheorie. Allemaal hippe termen, met als doel, de straat op, openstellen aan de buurt, en vanuit Gods liefde geven wat de mensen nodig hebben. "radicaal meeleven met de zwakste buurtbewoners, mensen het gevoel geven erkend te zijn, " 

Heel hip ook is uit Amerika het idee van celgroepen, volgens een evangelische gemeente met het volgende doel: 'Een celgroep is een open, evangelisatie-gerichte kleine groep, die onlosmakelijk verbonden is met het leven van de gemeente. Deze celgroep komt wekelijks bij elkaar om elkaar op te bouwen als leden van het lichaam van Christus en om het evangelie duidelijk te maken aan hen die Jezus niet kennen. Het uiteindelijk doel van iedere celgroep is om zichzelf te vermenigvuldigen, wanneer de groep groeit door te getuigen en door nieuwe mensen die Jezus leren kennen.' 

De straat op met de heilsleer, mensen die anderen laten zien waar hun kerk voor staat en enthousiast maken, radicaal meeleven met zwakkeren, niet erkenden, kleine groepen die los van elkaar samenkomen, elkaar opbouwen en nieuwe mensen tot Jezus brengen. En dat allemaal in hippe termen. 
Vet!!! Zo'n kerk wil ik wel aan meewerken. 
Maar .. die knagende gedachte achter in mn hoofd... Ik heb dat eerder ergens gehoord. Heeft niemand dat ooit eerder bedacht, of is dat door indutten en gemor allemaal naar de achtergrond verdwenen... Hoe zat dat toch... Openlucht, Strijdkreetevangelisatie, Goodwill, onderafdelingen, heiliging 

O ja, ik ben al kandidaat van het Leger des Heils! Gered om te redden. Die William....