Gister en vandaag kreeg ik een aantal reacties op het artikel in het Dagblad van het Noorden van afgelopen vrijdag.
Dit interview vond vorige week plaats, en was naar aanleiding van de presentatie van het boek "Uniform uit de kast" een boek waarin homoseksuele heilssoldaten aan het woord komen. Ook mijn verhaal staat hierin. Ik werd gebeld door een journaliste en die sloot het gesprek en het artikel af met "dat is wel een groot offer". Ze was nogal onder de indruk van de weg die ik ga, misschien klonk er wel wat onbegrip in door. Dit heeft me de afgelopen week wel bezig gehouden.
"Hoe sta je tussen je leeftijdsgenoten, die vaak een goeie baan willen/hebben, een partner, gaan trouwen, kinderen krijgen, huizen kopen?" En ook in de familie en kennissenkring was dat hetgeen wat het meest blijft hangen; ik ga een weg als heilsofficier, en die ga ik alleen. Ik ga geen huis kopen, ga niet trouwen en krijg hoogstwaarschijnlijk ook geen kinderen.
Ik kan nu niet zeggen dat dit voor eeuwig zo blijft, maar die kans is er wel. Ik zal het niet zoeken, toch kan het zijn dat er een liefde in mijn leven komt. Maar zoals het er nu naar uit ziet niet. En dierbare mensen om me heen vinden dat "sneu" "zonde" en "onbegrijpelijk".
Ik kan daar voor een deel in meegaan, maar aan de andere kant ben ik niet de enige die kiest voor een baan waarin hij alleen blijft. Er zijn zat alleenstaande officieren, en ook priesters kiezen voor het celibaat. Dat gaat helaas niet altijd goed, maar het lijkt alsof iedereen maar aan de man of vrouw moet. Natuurlijk mis ik iets, of iemand, maar gaat het in het leven niet om je bestemming vinden? Om tot je recht te komen?
En wat nu als je pas tot je recht komt als je niet voldoet aan het "standaardplaatje" Zoveel huwelijken lopen stuk om wat voor reden dan ook, maar goed beschouwd meestal omdat een van beide niet tot zijn recht komt.
En is het, om met de apostel Paulus te spreken dan niet beter dat iemand alleen blijft? Ik ben niet gescheiden, maar ik geloof niet dat dat de enige manier is om te ontdekken dat je alleen beter tot je recht komt.
Ik heb wel eens verzucht, was ik maar "standaard", met een kantoorbaan, een vrouw, twee kinderen en een hond in een buitenwijk. Maar dat is niet zo, ik heb
het idee dat deze weg me meer rust en bestemming geeft dan de andere situatie.
Ik ben me bewust dat ik ga werken voor een organisatie die, zoals de journaliste het omschreef "mij niet volledig accepteert", mij dus verplicht alleen te blijven. Maar, zoals ik er nu tegenaan kijk, denk ik dat het werk van het Leger me meer voldoening geeft dan het hebben van een relatie. Ik geloof in God, en in het Leger voor iedereen, en ik wil zelf niemand uitsluiten. Bovendien, moet niet iedereen een offer in zijn leven brengen? Niet iedereen word piloot of zuster of prinses, en soms moet je je dromen of idealen offeren om gewoon te bestaan. En dan laat je dingen, of kom je niet aan dingen toe omdat het dagelijkse leven roept. Ook dat is een offer.
En ja, dit is voor mij zeker een offer, maar het grootste Offer ooit geofferd geeft mij de kracht om me volkomen in te zetten voor Hem! (of haar!!)
