Kerst is niet gezellig!

Nog een ruime week, dan is het kerst. 

We proberen het zo goed en kwaad als het gaat gezellig te maken, met warmte, licht, kaarsjes, kerstbomen en veeeel eten. 

En oja, we denken ook aan de arme mensen. Veel korpsen van het Leger des Heils (en andere organisaties) delen voedselpakketten uit, organiseren maaltijden, vieringen. Want kerstfeest vier je samen. Heeft u al gedoneerd? En natuurlijk geven we een bijdrage in onze kerstpot.

Met een beetje gevoel voor kerst bezoekt u natuurlijk ook een van onze kerstvieringen, waar u dan hoort van de herdertjes en de engeltjes en het kindje teer.
Het valt me op dat al die liedjes wel ontzéttend zoet en lief zijn. Perfect voor onze warme en gezellige sfeer. 

Maar als ik het verhaal in de Bijbel lees is het helemaal niet zo gezellig. De herders waren stoere, onverschrokken mannen. Ik kan me niet voorstellen dat het doetjes zijn als ze in de nacht op hun schapen moeten passen (ik zou het niet doen. Okee okee... zeg maar niets!)

Vervolgens kwamen de engelen. Een hemels leger En daar schrokken de herders van! Dat moet nogal wat indrukwekkends geweest zijn. Veel licht en herrie en geweld?! Ik kan me dus niet voorstellen dat ze zo 'zacht en wonderschoon zongen' Ik weet niet, maar over het algemeen is een leger niet zacht en wonderschoon. 

En natuurlijk Jozef en Maria, in het stalletje met het hooi en strooi en doeken en het kribje. Het was een ellendig onderkomen, waar de jonge moeder haar kind in moest bewaren; een voederbak voor dieren.
Al met al is het verhaal op een of andere manier nogal zoetsappig geworden. Hebben wij christenen in de loop van de eeuwen het misschien zelf in de hand gehad dat 'samen gezellig en warm' in plaats is gekomen van ons 'rauwe en koude' kerstverhaal. Het lijkt een contrast. In ieder geval pleit ik voor wat nieuwere, rauwe kerstliedjes met een duidelijke taal. Want onze kerstliedjes zijn traditioneel, maar daardoor ook onbegrijpelijk. Vervul het verlangen waarmee mijn hart uw komst verbeidt??? 

(Wil je trouwens horen wat dat rauwe kerstverhaal ons in deze sfeervolle tijd te zeggen heeft, kom gerust naar de kerstnacht in Korps Arnhem op 24 december om 22:00. Maar dat terzijde:) #sluikreclame

Natuurlijk hoop ik dat u een goed kerstfeest heeft, en een goed samenzijn met mensen die u lief zijn! 

Geloven vs. doen

Beste lezers,

Nog een aanvulling op mijn blog van vorige week; wie zijn wij? Wat doen wij? Wie denken de mensen dat we zijn. Ik keek op Uitzending gemist de aflevering Schepper en Co terug waarin commandant Hans van Vliet in de uitzending was. Daar moest ik twee keer terugkijken naar dit: 

Die meneer zei het echt!! Op zich was ik al verrast dat tussen alle opmerkingen 'als je helemaal helemaal aan de grond zit, kun je nog wel naar het Leger' en 'soep, zwervers en verslaafden' deze opmerking kwam waar iets christelijks in zat. Maar een kerk waar de mensen zeventig plus zijn??? 

Vorige week mocht ik mijn blog in praktijk brengen door een groep kinderen te vertellen over het Leger des Heils. Ze bezochten onze kledingwinkel en toen ik ze vroeg wat ze wisten over het Leger kwamen de bovenstaande opmerkingen ook voorbij. Maar toen ik ze vertelde dat we ook mensen over Jezus vertellen en graag willen dat ze hem gaan volgen, kwam de associatie met de kerk. We hadden het wat over het verschil tussen kerk en Leger. Ik legde uit dat een leger strijd, en dat wij dus ook strijden, omdat we een Leger heten. En dat 'heil' het goede voor de mensen betekent (ongeveer) Dus we strijden voor het goede voor de mens. En wij zien in dat goede Jezus. 
Dat klonk ze best logisch in de oren. 'Anders had je net zo goed de mensen-help.. groep..kerk' kunnen heten ofzo!

De kinderen snapten het principe van een leger, en strijden en strijdbaar zijn; en ze vonden het nog interessant ook! Zijn we dan toch te voorzichtig en terughoudend in onze Leger-principes? Bang? Bang om.. niet meer de goeie liefdadigheidsgroep te zijn? Bang om.. te veel op te vallen? Aangevallen te worden? Bang om onze goede positie in de samenleving kwijt te raken?

Hmm.. een bang leger... Goed materiaal voor de tegenstander!

'Ja, maar ik probeer wel te laten zien wat ik geloof' hoor ik dan. 'Doen wat we geloven' is immers de nieuwe leus van het Leger.  
Jaa, we zijn een doe-leger. We zijn wel te porren om hulp te verlenen, om ergens te helpen, te komen musiceren, zingen, noem maar op. Maar.. is het niet typisch dat 'doen' voor 'geloven' is komen te staan? Eerder hadden we nog de leus 'Wij geloven....' met een opmerking erachter. Maar het 'doen' heeft het 'geloven' vervangen in de leus. Ook op andere terreinen?

Wat is er gebeurd met geloofsverdieping, het verlangen om God in Bijbel beter te leren kennen, om persoonlijk geheiligd te zijn, en God zo te ervaren dat het ons raakt. Het zijn onze roots vanuit de verschillende kerkelijke stromingen (methodisten, piëtisten, quakers) die een beetje lijken te vervagen door het maatschappelijk werk. Zien we nog relevante manieren waarop we mensen kunnen prikkelen om te geloven?

Geloven we nog.... in wat we doen?

Identiteit?

Om maar met de deur in huis te vallen: wie ben je?

Meestal noemen we onze naam, ons beroep, ons gezin, onze woonplaats. Maar wat maakt jou jou? Hangen we onze identiteit op aan onze omgeving, of onze status? Hoe presenteren we ons?

Diezelfde vraag stel ik mij al een poosje als het gaat om het Leger des Heils. Hoe presenteren we onszelf? Wat vertellen we over ons?

Ik betrap mezelf er ook vaak op dat ik uitleg dat het Leger des Heils een 'kerk' is, en ik een soort 'voorganger'. En ik vraag me af wat andere mensen, niet christelijke mensen denken? 'Bwaaaah, Kerk? gaap. Saai!' Of 'ik snap er niks van, ze helpen toch gewoon andere mensen?'

En wat zijn heilssoldaten? 'leden van de kerk?'  En ohja, we roken en drinken niet en dragen een uniform. En vroeger hadden we altijd openlucht en straatzang. En gingen we met de Strijdkreet langs de cafe's' (Ik hoor dit echt!!)

Ik kan me voorstellen als mensen dat horen, dat ze wel heel raar over 'ons' moeten denken. Heilssoldaten; mensen die goed doen (positief) of freaks in rare pakjes die niet drinken en in de cafe's lopen te gillen???

Wie zijn wij als heilssoldaten? Durven we nog te vertellen dat onze belofte meer inhoud dan het verbod op alcohol en tabak? Wat is er gebeurd met bijvoorbeeld de belofte dat we al onze tijd, krachten en talenten inzetten voor uitbreiding van het Koninkrijk (lees: redding van mensen) Of christelijke principes handhaven in al mijn relaties, en niets toe te laten dat oneerlijk, onwaar of immoreel?

Of ons in te zetten in het korps, voor zover dat gaat, in getuigenis en 'worship'

Nogmaals; ik spreek ook mezelf aan. Voldoe ik hier ook nog aan? Zijn we nog gered om te redden? Of is het intern toch wel veiliger en willen we vooral elkaar maar bemoedigen en zegenen, en hopen dat er iemand is die zich hier thuisvoelt? 

Ben je gered? Ben je geworteld in de Geest? Is de bitterheid en jaloezie verdwenen?

Wie ben je?

Pastoraat in social media??

Social media is hip en happening. Of juist een gruwel voor sommige mensen. 

Altijd en overal online. Verbonden met elkaar. 

Ook ik ben sinds de zomer weer online op Facebook.  Met dank aan het Europees jongerenevent. Naast het motto: feel it, speak it, do it, geldt voor mij ook: be there. 

Wees daar waar de mensen zijn. Het zou zo een uitspraak kunnen zijn van William Booth. Vroeger waren de mensen veel op straat, en tegenwoordig (ook) online. 

Social media en pastoraat. Het lijkt een tegenstelling. Maar ik heb ervaren dat de afgelopen periode mensen mij online weten te vinden. Voor vragen, support, gebedsverzoekjes.

Het is een vreemde gewaarwording. We leren het niet op de opleiding. En er zitten vast ook haken en ogen aan (je ziet ze niet, je hoort de intonatie niet) maar ik merk toch door 'er (online) te zijn' dat ik even (of langer) met mensen mee mag lopen. Een Whatsapp-berichtje is zo gestuurd, maar kan net even dat duwtje zijn. En bidden op Whatsapp is wel vreemd, maar soms net zo waardevol. En het zijn niet alleen de jongeren; ook met oudere mensen heb ik online contact, kunnen ze vragen of iets kwijt!

Om me heen hoor ik ook vaker van gebeds-appgroepen, online pastoraat, en er is zelfs een online kerk. Allemaal manieren om verbonden te zijn met elkaar, maar om ook geloofszaken met elkaar te bespreken. 

Die verbondenheid is voor mij wel thema in gesprekken. Het verhaal van mensen verbinden met het verhaal van God. En verbonden zijn met elkaar. Zodat we groeien, helen, geloven, ontdekken en leren. Wat mij betreft kan dat in een gesprek onderling, maar juist ook door elkaar online te ondersteunen. 

Ook online hebben we een kans om er voor de mensen te zijn, om ze te tonen wie Jezus is. Ook online hebben we die boodschap aan de mensen te brengen. Durf jij het aan om Hem te 'liken' en een 'follower' te zijn?

Hulp en steun?

Als je hulp en steun zoekt, kijk dan niet naar mensen om je heen. Hun hulp is mooi meegenomen, maar zal beperkt zijn. Het kan zomaar te weinig hulp zijn, en dat maakt je alleen maar bitter naar de mensen om je heen.

Als je hulp en steun zoekt, kijk dan niet naar jezelf. Je mag er zijn, maar alleen naar jezelf kijken maakt verwaand. Je verliest de realiteit én de mensen om je heen uit het oog.

Als je hulp en steun zoekt, kijk dan naar Boven. De hemelse Vader weet wat jij nodig hebt, en wat je aankunt. Wat je krijgt is dan een geschenk, het maakt je dankbaar naar God. Al het goede komt immers van Hem, en Hij is er. 

Twijfel en tegenstand liggen altijd op de loer. De tegenstander rust niet. Blijf omhoog kijken en stem je af op God. Zijn Geest geeft de kracht om geduldig te zijn, of om de strijd aan te gaan. 

Een dromer

He, wat leuk. Blijk ik na wat zoeken toch nog gewoon een blog-plek te hebben. Nou, hoog tijd om deze wat nieuw leven in te blazen. 

Inmiddels ben ik behoorlijk ingeburgerd in Érnhem. Zowel de stad als het korps. En ik moet zeggen; ik word er blij van. Maar volgens mij word ik vrij snel blij van dingen.
Lieve korpsgenoten, een fijne woonbuurt, een prachtig oude stad met historie; ik kan hier wel even van genieten. 

Maar er valt natuurlijk meer te doen dan genieten; we zijn hier ook om te bouwen. Bouwen aan ons korps, een klein deeltje van het Koninkrijk van God. En ik ben nogal een dromer; ook hier droom ik. Ik droom van een korps waar de Geest krachtig aanwezig is. Ik droom van een biddende strijdmacht in Arnhem, bezield door Gods Geest om discipelen te maken, om mensen te dienen en bij Jezus te brengen. 
Ik droom van een plek waar jongeren ruimte hebben om te groeien in geloof. Een plek waar ze kunnen twijfelen, boos worden, verdriet hebben, vragen hebben en ook 'Eureka'-momentjes beleven. 
Ik droom ook van een nieuwe plek in de regio Arnhem waar mensen elkaar en God ontmoeten. Op een nieuwe, ongedwongen manier. Maar wel een plek midden in de wereld. Een plek waar allemaal verschillende mensen elkaar ontmoeten. 

En gelukkig - het blijft niet bij dromen; we zijn al druk aan het bouwen. Ik zie al heel klein een begin bij de korpsgenoten. Een verlangen om te verdiepen. Een verlangen om relevant te zijn. Een verlangen om God te dienen in het Leger des Heils. 

Dromen en bouwen. Bidden en dienen. Discipel zijn en discipelen maken. Danken en ontmoeten. 

Het zijn dingen die elkaar in evenwicht houden. En zaken die me na deze zomer aan het hart liggen. Met het verhaal van Nehemia in mijn achterhoofd; feel it, speak it, do it: de droom, een verlangen. Bij deze uitgesproken. Nu het doel onthouden en doen.