Meestal noemen we onze naam, ons beroep, ons gezin, onze woonplaats. Maar wat maakt jou jou? Hangen we onze identiteit op aan onze omgeving, of onze status? Hoe presenteren we ons?
Diezelfde vraag stel ik mij al een poosje als het gaat om het Leger des Heils. Hoe presenteren we onszelf? Wat vertellen we over ons?
Ik betrap mezelf er ook vaak op dat ik uitleg dat het Leger des Heils een 'kerk' is, en ik een soort 'voorganger'. En ik vraag me af wat andere mensen, niet christelijke mensen denken? 'Bwaaaah, Kerk? gaap. Saai!' Of 'ik snap er niks van, ze helpen toch gewoon andere mensen?'
En wat zijn heilssoldaten? 'leden van de kerk?' En ohja, we roken en drinken niet en dragen een uniform. En vroeger hadden we altijd openlucht en straatzang. En gingen we met de Strijdkreet langs de cafe's' (Ik hoor dit echt!!)
Ik kan me voorstellen als mensen dat horen, dat ze wel heel raar over 'ons' moeten denken. Heilssoldaten; mensen die goed doen (positief) of freaks in rare pakjes die niet drinken en in de cafe's lopen te gillen???
Wie zijn wij als heilssoldaten? Durven we nog te vertellen dat onze belofte meer inhoud dan het verbod op alcohol en tabak? Wat is er gebeurd met bijvoorbeeld de belofte dat we al onze tijd, krachten en talenten inzetten voor uitbreiding van het Koninkrijk (lees: redding van mensen) Of christelijke principes handhaven in al mijn relaties, en niets toe te laten dat oneerlijk, onwaar of immoreel?
Of ons in te zetten in het korps, voor zover dat gaat, in getuigenis en 'worship'
Nogmaals; ik spreek ook mezelf aan. Voldoe ik hier ook nog aan? Zijn we nog gered om te redden? Of is het intern toch wel veiliger en willen we vooral elkaar maar bemoedigen en zegenen, en hopen dat er iemand is die zich hier thuisvoelt?
Ben je gered? Ben je geworteld in de Geest? Is de bitterheid en jaloezie verdwenen?
Wie ben je?
