Voorzichtige titel over onze kerstliedjes..... maar lees zelf maar even, doei!

Het spijt me bij voorbaat als ik te veel of te ver denk…

Ik zit midden in het kerstgebeuren. Toch ben ik aan het denken. Tijdens de feesten, maar ook erna. Waarom vieren we al deze feesten? Ik hoor veel mensen die zeggen dat we het goede nieuws van Jezus geboorte willen delen in deze tijd. Dat is mooi. Echt mooi!

Want het goede nieuws van Kerst is dat Jezus geboren werd om de hele wereld  te verlossen. Om een nieuwe tijd aan te kondigen; de nieuwe wereld. God kwam in Jezus naar ons midden, zingen we. En dat is wonderlijk en lastig tegelijk. Maar dat goede nieuws willen we delen. Want we geloven dat iedereen die boodschap van Jezus kan, mag en moet ervaren in zijn of haar leven.

Maar de vraag is hoe we dat brengen, in deze tijd. Hoe brengen we dat op zich onbegrijpelijke nieuws, naar de mensen die daar nog niets van weten?

Dat doen we door (excuseer) onbegrijpelijke kerstliedjes, die de boel nodeloos zoetsappig maken en fout weergeven.  Ik schreef daar vorig jaar al eens over, maar ik verbaas me steeds meer over de onbegrijpelijke teksten.

Even een gewetensvraag: hoeveel nieuwe mensen bereiken we met deze kerstfeesten? 

Wat is het leeuwedeel van onze bezoekers van de kerstfeesten in Nederland? Hoeveel ouderenkerstfeesten zijn er? En hoeveel jongerenfeesten? Dat zijn vast een stuk minder.

Ergens is het te begrijpen. Er komen vooral oudere mensen af op de kerstfeesten om de bekende liederen te zingen en het bekende verhaal te horen. 

Laat ik duidelijk zijn; dit is niet perse goed of fout, maar iets om over na te denken. Hoe presenteren we ons aan welke doelgroep? Traditionele kerstliedjes zingen is prima. Maar beantwoorden we daarmee aan het doel om aan iedereen het goede nieuws bekend te maken?

Hoe kunnen we nu aan een jongere die niets met geloof heeft uitleggen en laten zien wat het kerstverhaal is als we alleen maar dit soort liederen aan het zingen zijn?

Dus; wie gaat begrijpelijke jongerenkerstliedjes schrijven? Aub zonder zoetsappigheid, kromme en foute zinnen en zonder sneeuw of nieuwjaar.

Laten we een punt achter kerstfeest zetten.

vooraf: Dit zijn zomaar wat persoonlijke gedachten. Dit representeert niet persé de leer van het Leger des Heils of de visie van het korps waar ik aangesteld ben.

Hoera! Het is weer december. Sinterklaas en kerst. Mijn voorstel: Laten we een punt zetten achter kerst. Het is klaar...

Op een of andere manier is december bijzonderder dan de rest van het jaar. Komt het door de gezellige sfeer met lichtjes? Of door de mooie kerstliedjes? Of het lekkere eten dat we ook dit jaar weer in overvloed hebben?

Ik weet het niet. Voor mij is december de maand van vooruitzien.

Soms is het vooruitzien naar de periode van 'rust, reinheid, regelmaat', soms ook uitzien naar de zomerperiode, omdat het soms toch wel donker is. Soms zie ik ook wel uit naar een decembermaand waarin mensen door het Kerstverhaal Jezus persoonlijk gaan leren kennen. Dat zien we alleen niet altijd. 

Maar als kind van God en discipel van Jezus zie ik ook uit naar de Heer. Dit jaar blijven de woorden van Psalm 130:5 in mijn hoofd hangen: 'Ik zie uit naar de Heer. Mijn ziel ziet uit naar Hem, en verlangt naar Zijn Woord.' Ik zie daar naar uit, en ik vind het dan ook een mooie periode om te bezinnen en te bedenken dat God verhaal verder gaat dan 25 december, of het einde van ons leven. Het reikt veel verder in de toekomst dan we ons kunnen bedenken. 

Ik zie uit naar de viering van Jezus' geboorte, maar ik zie ook uit naar zijn terugkomst hier op aarde. De belofte van God die zijn plan aan ons kenbaar maakt. En dat plan houdt niet op met Kerst. Houdt niet op na december.

Het is gek dat we vier weken uitzien naar de geboorte (advent) en dat we in onze Leger des Heils-bundel maar 5 liedjes onder het kopje 'Advent' hebben staan. Vervolgens vieren we twee dagen kerst, en daar zingen we dan 21 liedjes over. En meestal zijn we de kerstdagen zelf bij familie, of liggen we op de bank, omdat we voor de kerst al zoveel gevierd hebben, dat we zelf bijna een kribbe of herder zijn. Blij dat het over is. 

Terwijl we juist de komst van Jezus uitbundig mogen vieren na de periode van verwachten en uitzien. Het is állemaal anders geworden door Jezus geboorte. Het ís allemaal anders, want de Redder, het Licht van de wereld is bij ons gekomen, en biedt ons nieuw leven aan. 

Zullen we dan een punt zetten achter het huidige kerstfeest? Of misschien wel een punt vóór kerst! Laten we er eens anders naar kijken,  en pas met kerst beginnen op 24 december, en vervolgens doorfeesten, tot aan maart ofzo. 
Omdat de hele wereld het mag weten dat Jezus ook voor iedereen geboren is. Omdat we na die periode van uitzien en verwachten ook mogen weten dat God in Jezus mens werd, voor ons. En dat we met Zijn hulp samen mogen bouwen aan die nieuwe wereld die Jezus ons verkondigt. 
Die boodschap mag blijven klinken en gevierd worden!

 

Blijven dromen!

Deze week was ik op een 'Droomexpeditie', een avond waarin dromen over kerk en samenleving centraal stond. Een avond waarin je vrij mocht dromen over de relevantie van jou kerk, en hoe die kerk de samenleving kan dienen. 

In mijn gedachten ging ik terug naar vorig jaar, toen ik op EYE (Europees jongerencongres was) 
Feel it-speak it-do it, kwam in mijn gedachten. Naar aanleiding van het verhaal van Nehemia (zie ook deze blog.) 

Ik ben blijven dromen, dromen over een relevant en kwalitatief gezond Leger, een bruisend korps. 
De afgelopen weken sprak ik met mensen over deze dromen, en ze leken enthousiast. En dus ook op deze droomexpeditie. 
Is nu dan de tijd gekomen om langzaam te doen? 

Waar droom ik dan van?

Ik droom nog steeds van een plek waar mensen elkaar en God kunnen ontmoeten. Een plek waar ruimte is voor mensen, en waar ook ruimte is voor God, om God te leren kennen door Jezus, en natuurlijk ruimte voor de Geest om te waaien. Soms een fijn briesje, soms een flinke rukwind die dingen omver gooit!

Ik droom van een Leger waar mensen niet naar het Leger gaan, maar een Leger zíjn. We gaan niet naar de kerk/het Leger, we zijn een kerk, een Leger. Op de plek waar we zijn!
Hoe spannend zou het zijn als we ons mooie korpsgebouw (waar we soms een half uur voor moeten rijden om er te komen) zouden verkopen, en korps zijn op de plek waar we wonen? Allemaal buitenposten, allemaal plekken waar we 'schijnen' en zout zijn. Mensen in Christus naam uitnodigen om te delen, deelgenoot te zijn in ons leven met Christus.

Ik droom van een korps, van een Leger waar geloofsverdieping een belangrijke plek inneemt. Niet op een manier van 'wij weten hoe het zit, en we zullen jullie ongelovigen/heidenen/verslaafden/slechteriken eens vertellen hoe het moet. Maar samen ontdekkend, door het leven, hoofd (het verstand), het hart en de handen (actie) te delen. 

Ik droom van een Leger waarin gebed even vanzelfsprekend is als ademen. Of brass voor sommige mensen:D Een Leger dat zich niet schaamt om samen te bidden, om bij elkaar te komen voor gebed en aanbidding, en dat het gebed ziet als een krachtig instrument voor onze missie!

Ik droom van een Leger waarin we niet mensen naar ons korps willen lokken, maar waarin we er op uit gaan om mensen te leren kennen. Om te ontdekken hoe de ander leeft. Noem het een slum-brigade, noem het outreaching, maar leer ook van de ander (zie hierboven)

Ik droom van een Leger met brigades, die samenkomen en samen delen, met soldaten die strijden voor het Koninkrijk, strijden voor gerechtigheid. Een Leger dat bruist, dat mensen waardeert. Kortom; een Leger dat Christus laat zien. 

The world for God?

Die droom krijgt steeds meer vorm in plannen. Nu nog doen. Doe je mee?