De verhuisdatum komt steeds meer in zicht, en de afscheidjes volgen elkaar nu steeds sneller op. Eindelijk komt de nieuwe weg echt in zicht. En ik ben er ook wel aan toe.
Na een jaar (of anderhalf, misschien wel twee) eindelijk weer eens wat nieuws. En echt wat nieuws. Ik laat alles achter, en ik heb er zin in, een heel nieuw begin. Begrijp me goed, ik ga zeker veel mensen missen, maar internet is dichtbij en mijn huis straks groot (wel even bellen als je komt:P)
Als controlfreakje merk ik dat ik de verrassingen die komen niet zo fijn vind:) Ik bedoel dit: ik waardeer het oprecht dat mensen uit enthousiasme en betrokkenheid liedjes schrijven, taarten bakken en wat er nog meer komt, maar ik kan niet zo goed omgaan met de gewijzigde planning, en dan raak ik geirriteerd (sorry familieleden). Maar ik waardeer het echt hoor, ook al sla ik dan dicht en weet ik niet zo goed wat ik moet zeggen. Dus mensen die nog wat in petto hebben, laat je niet weerhouden door wat irritatie en mn mond-vol-tanden...
Mensen vragen me ook of ik het spannend vind, of zenuwachtig ben. Nee, eigenlijk niet. Ik zie er naar uit, heb al vaker verre uitstapjes gemaakt (Noorwegen, jaartje Zwolle etc) dus ik zie er niet tegenop. Laat maar komen, ik heb er echt zin in. En zoals ik zei, het is er ook tijd voor. Ik merk dat ik vaak denk in een dienst; dat-of-dat zou ik anders doen. Niet beter, maar anders. En nu kan ik dat dus zelf uitvogelen of dat echt handig is, of niet. En ik ben me er ook van bewust dat mensen dat van mij gaan denken. Of uberhaupt iets van mij gaan vinden, hopelijk positief, maar vast ook negatief.
Zo je merkt, ik ben er aan toe om wat te doen, ik denk te veel nu:P
