Nog een aanvulling op mijn blog van vorige week; wie zijn wij? Wat doen wij? Wie denken de mensen dat we zijn. Ik keek op Uitzending gemist de aflevering Schepper en Co terug waarin commandant Hans van Vliet in de uitzending was. Daar moest ik twee keer terugkijken naar dit:
Die meneer zei het echt!! Op zich was ik al verrast dat tussen alle opmerkingen 'als je helemaal helemaal aan de grond zit, kun je nog wel naar het Leger' en 'soep, zwervers en verslaafden' deze opmerking kwam waar iets christelijks in zat. Maar een kerk waar de mensen zeventig plus zijn???
Vorige week mocht ik mijn blog in praktijk brengen door een groep kinderen te vertellen over het Leger des Heils. Ze bezochten onze kledingwinkel en toen ik ze vroeg wat ze wisten over het Leger kwamen de bovenstaande opmerkingen ook voorbij. Maar toen ik ze vertelde dat we ook mensen over Jezus vertellen en graag willen dat ze hem gaan volgen, kwam de associatie met de kerk. We hadden het wat over het verschil tussen kerk en Leger. Ik legde uit dat een leger strijd, en dat wij dus ook strijden, omdat we een Leger heten. En dat 'heil' het goede voor de mensen betekent (ongeveer) Dus we strijden voor het goede voor de mens. En wij zien in dat goede Jezus.
Dat klonk ze best logisch in de oren. 'Anders had je net zo goed de mensen-help.. groep..kerk' kunnen heten ofzo!
De kinderen snapten het principe van een leger, en strijden en strijdbaar zijn; en ze vonden het nog interessant ook! Zijn we dan toch te voorzichtig en terughoudend in onze Leger-principes? Bang? Bang om.. niet meer de goeie liefdadigheidsgroep te zijn? Bang om.. te veel op te vallen? Aangevallen te worden? Bang om onze goede positie in de samenleving kwijt te raken?
Hmm.. een bang leger... Goed materiaal voor de tegenstander!
'Ja, maar ik probeer wel te laten zien wat ik geloof' hoor ik dan. 'Doen wat we geloven' is immers de nieuwe leus van het Leger.
Jaa, we zijn een doe-leger. We zijn wel te porren om hulp te verlenen, om ergens te helpen, te komen musiceren, zingen, noem maar op. Maar.. is het niet typisch dat 'doen' voor 'geloven' is komen te staan? Eerder hadden we nog de leus 'Wij geloven....' met een opmerking erachter. Maar het 'doen' heeft het 'geloven' vervangen in de leus. Ook op andere terreinen?
Wat is er gebeurd met geloofsverdieping, het verlangen om God in Bijbel beter te leren kennen, om persoonlijk geheiligd te zijn, en God zo te ervaren dat het ons raakt. Het zijn onze roots vanuit de verschillende kerkelijke stromingen (methodisten, piëtisten, quakers) die een beetje lijken te vervagen door het maatschappelijk werk. Zien we nog relevante manieren waarop we mensen kunnen prikkelen om te geloven?
Geloven we nog.... in wat we doen?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten