Deze week was ik op een 'Droomexpeditie', een avond waarin dromen over kerk en samenleving centraal stond. Een avond waarin je vrij mocht dromen over de relevantie van jou kerk, en hoe die kerk de samenleving kan dienen.
In mijn gedachten ging ik terug naar vorig jaar, toen ik op EYE (Europees jongerencongres was)
Feel it-speak it-do it, kwam in mijn gedachten. Naar aanleiding van het verhaal van Nehemia (zie ook deze blog.)
Ik ben blijven dromen, dromen over een relevant en kwalitatief gezond Leger, een bruisend korps.
De afgelopen weken sprak ik met mensen over deze dromen, en ze leken enthousiast. En dus ook op deze droomexpeditie.
Is nu dan de tijd gekomen om langzaam te doen?
Waar droom ik dan van?
Ik droom nog steeds van een plek waar mensen elkaar en God kunnen ontmoeten. Een plek waar ruimte is voor mensen, en waar ook ruimte is voor God, om God te leren kennen door Jezus, en natuurlijk ruimte voor de Geest om te waaien. Soms een fijn briesje, soms een flinke rukwind die dingen omver gooit!
Ik droom van een Leger waar mensen niet naar het Leger gaan, maar een Leger zíjn. We gaan niet naar de kerk/het Leger, we zijn een kerk, een Leger. Op de plek waar we zijn!
Hoe spannend zou het zijn als we ons mooie korpsgebouw (waar we soms een half uur voor moeten rijden om er te komen) zouden verkopen, en korps zijn op de plek waar we wonen? Allemaal buitenposten, allemaal plekken waar we 'schijnen' en zout zijn. Mensen in Christus naam uitnodigen om te delen, deelgenoot te zijn in ons leven met Christus.
Ik droom van een korps, van een Leger waar geloofsverdieping een belangrijke plek inneemt. Niet op een manier van 'wij weten hoe het zit, en we zullen jullie ongelovigen/heidenen/verslaafden/slechteriken eens vertellen hoe het moet. Maar samen ontdekkend, door het leven, hoofd (het verstand), het hart en de handen (actie) te delen.
Ik droom van een Leger waarin gebed even vanzelfsprekend is als ademen. Of brass voor sommige mensen:D Een Leger dat zich niet schaamt om samen te bidden, om bij elkaar te komen voor gebed en aanbidding, en dat het gebed ziet als een krachtig instrument voor onze missie!
Ik droom van een Leger waarin we niet mensen naar ons korps willen lokken, maar waarin we er op uit gaan om mensen te leren kennen. Om te ontdekken hoe de ander leeft. Noem het een slum-brigade, noem het outreaching, maar leer ook van de ander (zie hierboven)
Ik droom van een Leger met brigades, die samenkomen en samen delen, met soldaten die strijden voor het Koninkrijk, strijden voor gerechtigheid. Een Leger dat bruist, dat mensen waardeert. Kortom; een Leger dat Christus laat zien.
The world for God?
Die droom krijgt steeds meer vorm in plannen. Nu nog doen. Doe je mee?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten